ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ "ΜΙΚΡΗ"ΔΕΗ‏

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ διοργανώνει εκδήλωση –συζήτηση την Παρασκευή 18 Ιουλίου στις 20.30΄στον πεζόδρομο της Εθνικής Αντίστασης στην Κόρινθο (αρ.  12, στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ)

με θέμα:

Η ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ "ΜΙΚΡΗΣ" ΔΕΗ

Εισηγητής:

Θανάσης Πετράκος,

Βουλευτής Μεσσηνίας του ΣΥΡΙΖΑ

Υπεύθυνος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ για θέματα ενέργειας

Ακολουθεί κείμενο του κ. Στάθη Δεββέ , 
μέλους της ΝΕ Κορινθίας του ΣΥΡΙΖΑ από την ΟΜ του Δήμου Συκιωνίων. 

“Eίναι το Αγαθό, είναι η Παραγωγή, είναι η Δημοκρατία, είναι η Ζωή, Ηλίθιε !»

Είναι τρία διαφορετικά πράγματα το Αγαθό, το Προϊόν και το Εμπόρευμα.

Το Αγαθό όταν το στερούμαστε γίνεται κατανοητή η σπουδαιότητα και αναγκαιότητά του ξεκινώντας από το Νερό, την Τροφή μέχρι τη Μόρφωση, τη Γνώση, & Εξειδίκευση, τον Πολιτισμό, τις Παραλίες μας ακόμα και τις Συχνότητες Επικοινωνίας. Στις συχνότητες κατανοούμε το ρόλο τους, σε περίπτωση πυρκαγιάς, αν δεν μπορούν να συνεννοηθούν για να συντονιστούν αποτελεσματικά οι ομάδες Πολιτικής Προστασίας. Είτε γιατί η Συχνότητα δεν παρέχεται σε μια διαδικασία Δημόσιας Ωφέλειας, είτε γιατί κάποιοι την έχουν καβαντζάρει (συσσωρεύσει) για να εκπέμπουν τα δικά τους «μηνύματα». Κάπως έτσι καζάντισαν και οι Καναλάρχες- Διαμορφωτές – Επιχειρηματίες, οι πραγματικοί Μεγαλο-Οφειλέτες που κάποιοι από μας «αγαπήσαμε» μέσα από τις «αγαθοεργίες» τους και επιπλέον διαπιστώσαμε ότι είναι και «καλά παιδιά» γιατί μπορούμε με «ευχαρίστηση» να «κουβεντιάσουμε πολιτισμένα» μαζί τους σε έναν καφέ…

Η τροφή και το νερό είναι Βασικά Αγαθά που η επάρκειά τους εξασφαλίζει την Επιβίωση του πληθυσμού.

Γίνονται Προϊόντα  σαν αποτέλεσμα μιας παραγωγικής Διαδικασίας, μιας πανάρχαιας «τελετής» που μπορεί να βελτιώνονται οι μέθοδοι στο πέρασμα του χρόνου αλλά πάντα καθοριστικό ρόλο παίζουν Αυτοί που την Τελούν.

Γίνονται και Εμπορεύματα, αλλά η ταυτοποίηση με την έννοια Προϊόν παραβλέπει το ποιος καθορίζει τους Όρους της Συναλλαγής, παραβλέπει το αν καρπούται ο Παραγωγός από τη Συναλλαγή και ποιες Παράμετροι παίζουν ρόλο στην επιβάρυνση Αυτού που το Καταναλώνει. Παραβλέπει δηλαδή τη Διαδικασία

Μπορεί η Διαδικασία να καθορίζεται από τον Παραγωγό ή καλύτερα τους Παραγωγούς που έχουν βρει τον τρόπο να επιμεριστούν τη χρήση των εργαλείων τους, των μεθόδων τους, των πρώτων υλών τους κ.ο.κ.

Μπορεί η Διαδικασία να καθορίζεται από την κοινωνία συλλογικά, όταν αυτή έχει αποφασίσει λ.χ. πόσο κρίσιμο είναι να βρεθούν οι πόροι για την Κατασκευή μιας Υδροληψίας ( για τη χρήση του νερού) και όχι οι πόροι για διακοπο-δάνεια με τοκογλυφικά επιτόκια. Απλούστατα γιατί τότε η Κοινωνία Αποφασίζει και για το τί Εργο θέλει και για το πώς θα δαπανηθούν οι Πόροι. Αυτή (η κοινωνία) και όχι η Τράπεζα.

Μπορεί όμως η Διαδικασία να καθορίζεται και από τις Χρηματαγορές που, σαν Ιερές Αγελάδες, καθόρισαν σε περίσσεια ύψη τις τιμές βασικών διατροφικών Αγαθών από το 2007 και εδώ, για να παίζουν στο Χρηματιστήριο Αξιών της Εμπορεύσιμης Βιομάζας.

Μπορεί και να καθορίζεται από τα καρτέλ του Νερού που απαγόρευσαν την απλή συλλογή βρόχινου νερού από τους πολίτες στη Λατινική Αμερική.

Μπορεί να καθορίζεται και από τα Ενεργειακά καρτέλ, όπως και στην Ελλάδα που «απελευθερώνουν» την τιμή του ρεύματος στην οποία θα πουλάει ο Ιδιώτης Πάροχος με βάση τον «Ανταγωνισμό» και τη «Βιωσιμότητα». Ο οποίος πάροχος εξακολουθεί να φαίνεται «καλός» και «προσιτός» στο κόστος, γιατί απλούστατα το κόστος επιμερίζεται στο Χαράτσι Δημοσίας Χρήσεως και αυτός μένει στο απυρόβλητο. Λες και αν δεν είναι «Βιώσιμη» ( με κριτήριά τους) μια Τέτοια Επιχείρηση Διάθεσης Αγαθών δεν πρέπει να πιούμε νερό, δεν «συμφέρει» να ζεσταθούμε, να έχουμε ρεύμα, να έχουμε Μέσα Μεταφοράς κλπ.

Πολύ λιανά έχουμε βιώσει ιστορικά ότι δεν πήγε η Ούλεν και η Πάουερ το νερό και το ρεύμα, στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας. Οι Δημόσιες εταιρείες ύδρευσης (όπως η ΕΥΔΑΠ) και η ΔΕΗ το πέτυχαν αυτό, με τη σκληρή δουλειά χιλιάδων εργαζομένων τους.

Ο Νεο-Φιλελευθερισμός μέσα από τη γενικότερη καρμιριά του, κακομοιριά του (δεν αποκαλούνται τυχαία «Φι-Λελέδες») ακόμα και μέσα από την Πολιτιστική του Ένδεια, το μανιώδες ερώτημά του «πόσο κοστίζει» (ΣΗΜ. ερωτο-απάντηση : “Σε ποιόν ;”) ισοπεδώνει έννοιες, αξίες, διαδικασίες και γι αυτό επενδύει στο Γκαιμπελισμό και τη Μαύρη Προπαγάνδα. Θεμελιώθηκε στους ομαδικούς τάφους χιλιάδων Χιλιανών επί Πινοσέτ, στο Μνήμα του Μπόμπι Σαντς και των συντρόφων του επί Θάτσερ, στις στοές των ανθρακωρύχων και τις σκουριασμένες σιδηροδρομικές ράγες πάλι επί Θάτσερ (ο Μ. Φρίντμαν να την αναπαύσει «ανταγωνιστικά»), στις αυτοκτονίες Κινέζων εργατών και Γάλλων εργαζομένων στην ιδιωτικοποιημένη (ως προς τα κέρδη κι όχι τις ζημίες)  Franch Telecom, και κορυφώνεται με την Μνημονιακή Αρπαγή της Ζωής στον Ευρωπαϊκό Νότο του Σαμαρά, του Ραχόϊ, του Ποέλιο και του Αναστασιάδη. Μέσα από την οποία Αρπαγή δεν μπορεί να υπάρξει Διέξοδος.

Και επειδή το θέμα δεν είναι να μας κάνουν φροντιστήριο γλωσσολογίας για τα Κοινωνικά Αγαθά, το Προϊόν, την Παραγωγή, το Εμπόριο και τη Δημοκρατία, η Χειροπιαστή Αντίληψη  και Διάκριση των Εννοιών αυτών καθορίζεται από το Πολιτικό Εκκρεμές που κινείται μέσα μας και συλλογικά στην Κοινωνία. Αυτό το Εκκρεμές είναι που πρέπει να απαντήσει Διακριτά και να βάλει τις προτεραιότητές μας για  Ένα Μετα-Τροϊκανό Ξέφωτο.

Το 1992, όταν ο Κλίντον είχε να αντιμετωπίσει Επικοινωνιακά τη λάσπη από  το προεκλογικό επιτελείο των Ρεμπουμπλικάνων (κάτι σαν τους γκαιμπελίσκους ψιττακούς του Μουρούτη, του Αδωνι και του Μπαλτάκου) βγήκε μπροστά με ένα σύνθημα «είναι η Οικονομία Ηλίθιε !»

Στη σύγχυση των εννοιών που προκαλούν ακόμα και στα Κορινθιακά καφενεία και καφενειακά μπλογκ οι τοπικοί «αθώοι» παπαγαλιστές και οι Χρυσαυγίτες συνεταίροι τους προπαγανδίζουν τις «τεράστιες ευκαιρίες ανάπτυξης» μέσα από την «Καινοτόμο Επιχειρηματικότητα», (που δεν καλύπτει καμιά κοινωνική ανάγκη και δε συσπειρώνει κανένα δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας παρά μόνο κάποια παρασιτικά στοιχεία που καραδοκούν για «επιχορήγηση») ή «πρέπει να τα πουλήσουμε όλα σαν Χώρα, για να μαζέψουμε έσοδα» (σ.σ και του χρόνου τι θα ‘χουμε;) ή «δεν μπορούμε να αποφασίζουμε διαφορετικά πράγματα από τους Εταίρους και Δανειστές μας» (σ.σ. τότε γιατί κάνουμε εκλογές ;).

Σε όλους αυτούς απαντάμε :

“Eίναι το Αγαθό, είναι η Παραγωγή, είναι η Δημοκρατία, είναι η Ζωή, Ηλίθιε !»